Hallo, Mr. Neff.
U bent nog laat aan het werk. - Zeker. Omhoog graag.
U ziet er moe uit. - Niks aan de hand.
Hoe gaat het in de verzekeringen? - Prima.
Ik kon er geen krijgen. Er was iets mis met mijn hart, zeiden ze.
Maar volgens mij is het reuma. - Oh ja?
Twaalf.
PACIFIC ALL RISK VERZEKERINGEN
Interne memo...
van Walter Neff aan Barton Keyes, schadeclaimsmanager...
Los Angeles, 16 juli 1938.
Beste Keyes...
jij zult dit een bekentenis noemen...
maar ik hou niet van dat woord.
Ik wil je bijpraten over iets wat zich onder je neus afspeelde.
Je vindt jezelf zo gehaaid met valse schadeclaims.
Misschien ben je dat ook, maar laten we de zaak Dietrichson eens bekijken...
ongevallen en dubbele uitkering. Je zat aanvankelijk op het goede spoor.
Je zei dat het geen ongeluk was. Klopt.
Je zei dat het geen zelfmoord was. Klopt.
Je zei dat het moord was.
Klopt.
Je dacht dat je de zaak rond had en afgesloten met roze linten.
Perfect...
op één vergissing na.
Een kleintje maar...
want je koos de verkeerde moordenaar.
Wil je weten wie Dietrichson heeft vermoord?
Bijt je dan goed vast in je goedkope sigaar.
Ik heb Dietrichson vermoord. Ik, Walter Neff...
verzekeringsadviseur, 35 jaar, ongehuwd, geen zichtbare littekens...
tot voor kort, tenminste.
Ja, ik heb hem vermoord.
Om het geld, en om een vrouw.
Het geld heb ik niet gekregen...
en de vrouw ook niet.
Mooie boel, hè?
Het begon allemaal in mei...
tegen het eind van de maand.
Ik had in Glendale een polis Afgegeven voor melkwagens.
Op de terugweg reed ik naar Los Feliz Boulevard voor een autoverzekering.
Het was zo'n Spaanse villa die vijftien jaar geleden in zwang waren.
Deze zal iemand 30.000 dollar hebben gekost, als hij hem al had afbetaald.
Is Mr. Dietrichson er?
Wie kan ik zeggen? - Walter Neff.
Als u iets wilt verkopen... - Het gaat niet om abonnementen.
Mr. Dietrichson is er niet. - Wanneer verwacht u hem?
We zien hem wel verschijnen. - Wie is daar, Nettie?
Het is voor meneer. - Ik ben Mrs. Dietrichson. Wat is er?
Aangenaam. Ik ben Walter Neff van Pacific All Risk.
Wat zegt u? - Pacific All Risk Verzekeringen.
Het betreft uw autoverzekeringen.
Uw man is al weken niet op kantoor bereikbaar.
Kan ik iets doen?
De verzekering is verlopen. Het zou naar zijn als u een deuk opliep terwijl u niet...
geheel gedekt was.
Misschien weet ik waar u op doelt. Ik lag net te zonnen.
Geen duiven in de buurt, hoop ik?
Ik wil u niet storen met die polissen... - Geeft niet.
Ik trek even iets aan, dan kom ik bij u. Nettie, laat Mr. Neff in de woonkamer.
Waar is die? - Daar. Maar de drank staat achter slot.
Geeft niet. Ik heb mijn eigen sleutels.
De kamer stonk nog naar de sigaren van de avond ervoor.
In het door de jaloezieën sijpelende zonlicht zag je het stof in de lucht.
Er stonden foto's van Dietrichson en Lola, zijn dochter uit zijn eerste huwelijk.
Er stond een kom rode goudvisjes op de tafel achter de bank...
maar eerlijk gezegd was ik niet zo geïnteresseerd in goudvissen...
of in autoverzekeringen, of in Mr. Dietrichson en zijn dochter.
Ik dacht aan die vrouw boven en hoe ze me had aangekeken...
en ik wilde haar ook van dichtbij zien, zonder die stomme trap tussen ons in.
Ik heb u toch niet laten wachten? - Helemaal niet.
Ik hoop dat mijn make-up goed zit.
Niks op aan te merken. - Neff, was het toch?
Met dubbel F, zoals in het verhaal over Philadelphia.
Vertelt u me eens over de verzekering. Mijn man vertelt me nooit iets.
Het gaat om de LaSalle en de Plymouth.
Wij verzorgen al jaren de verzekering ervan en zien die niet graag verlopen.
Wat een lief enkelbandje heeft u.
Zoals gezegd, de polissen verlopen. We geven dertig dagen extra, meer mag niet.
Hij zit vaak in de olievelden bij Long Beach.
Kan ik hem 's avonds thuis treffen? - Zou kunnen, maar niet voor achten.
Mij best. - U bent toch niet van de Automobile Club?
Nee, ik ben van All Risk. Hoezo?
Iemand van de Club probeert hem te strikken. Is hun premie lager?
Als uw man lid is. - Dat is hij niet.
Dan moet hij eerst lid worden en de contributie betalen.
Ik zal de waar van een ander nooit afkraken.
De Club is prima, maar ik kan u zeker hetzelfde bieden.
Hier heb ik een aantrekkelijke polis die ik zo aan uw man kan voorleggen.
Zoals vijftig procent retentie bij de dekking van botsingen.
U bent een slimme verzekeringsman.
Ik doe het al elf jaar. - Gaat het goed?
Ik kan ervan leven.
Doet u alleen in autoverzekeringen? - In alle soorten...
brand, aardbeving, aansprakelijkheid, industriële en groepsverzekeringen.
En ongevallenverzekeringen? - Ja, die ook.
Wist ik maar wat er op dat enkelbandje staat.
Alleen mijn naam. - En die is?
Phyllis. - Dat lijkt me wel wat.
Maar u twijfelt nog? - Eerst een proefrit maken.
Kom morgen om half negen, dan is hij er. - Wie?
Mijn man. Hem wilde u toch spreken? - Dat was ook zo, maar...
nu hoeft het eigenlijk niet meer.
De maximumsnelheid is hier 70 kilometer. - Hoe hard ging ik, agent?
Ik denk zo'n 140. - Waarom schrijft u geen bon uit?
Stel dat u er met een waarschuwing vanaf komt?
Stel dat die niet aanslaat? - Dan zal ik u moeten slaan.
Stel dat ik in huilen uitbarst en mijn hoofd op uw schouder leg?
Legt u het liever op de schouder van mijn man.
Zo is het mooi geweest.
Morgen om half negen. - Mijn idee.
Bent u er dan ook? - Meestal wel.
Dezelfde stoel, parfum en enkelbandje? - Ik vraag me af wat u bedoelt?
Dat vraag ik me af.
Het was een warme middag en ik herinner me de naar kamperfoelie geurende straat.
Hoe kon ik weten dat moord soms naar kamperfoelie ruikt?
Misschien had jij het geweten zodra ze over een ongevallenverzekering begon.
Ik voelde me de hemel te rijk. Ik ging naar kantoor om te kijken of er post was.
Die dag stond die trucker uit Inglewood bij jou op het matje. Weet je nog, Keyes?
Mr. Neff, Mr. Keyes wil u spreken. Hij roept al de hele middag om u.
Is hij boos of alleen aan het schuimbekken? Pak deze even aan.
Dag, Walter. - Hallo, George.
Daar trapt niemand in, Gorlopis. Je weet dat je in de nesten zit.
Dat zegt u. Ik wil gewoon mijn geld. - De politie kan je krijgen.
Hallo, Walter. Dit is Sam Gorlopis uit Inglewood.
Ik ken Mr. Gorlopis. Ik heb zijn truck verzekerd.
Hoe gaat het met u? - Niet best. Mijn truck is afgebrand.
Elke maand krijg ik honderden schadeclaims op mijn bureau, ook valse.
En ik weet welke dat zijn. Hoe ik dat weet?
Omdat mijn mannetje dat zegt.
Welk mannetje? - Hier, vanbinnen.
Dan krijg ik een knoop in mijn maag en kan ik niet eten.
Ook van die van jou. Zo wist ik dat die vals was.
Dus wat heb ik gedaan? Ik heb een takelwagen naar je garage gestuurd.
Ze hebben je uitgebrande truck opgekrikt, en wat vonden ze?
De restanten van een stapeltje spaanders.
Wat voor spaanders? - In benzine gedrenkt en aangestoken.
Ik ben maar een arme man. Misschien heb ik een vergissing begaan.
Zo kun je het ook bekijken.
Ik voel me niet zo lekker. - Teken dit en je voelt je weer kiplekker.
Wat is dat? - Een afstandsverklaring van je claim.
Hier?
Nu ben je weer in het reine. Tot ziens, Gorlopis.
Maar ik heb geen truck meer, en 2600 dollar is voor mij een hoop geld.
Weet je niet hoe je de deur opent? Pak de knop vast...
naar links draaien en naar je toe trekken.
Grote jongen. - Bedankt, Mr. Keyes.
Zijn wij een verzekeringsmaatschappij of een stel amateurs dat sukkels verzekert?
Ik doe de beoordeling niet. Ik had een vraagteken bij zijn aanvraag gezet.
Het ligt niet aan jou maar aan de firma en zijn werkwijze.
Hoe ze alles en iedereen een verzekering verkopen.
En ik werk me rot om te voorkomen dat ze meer wegsmijten dan binnenhalen.
Nu de andere kant van de plaat, graag. - Ik ben die stomme gladjakkers zat...
die mensen verzekeren die met vier ratelslangen het bed delen.
Ik doe dit nu 26 jaar, en ik heb er... - Je hebt van elke minuut genoten.
Je geniet ervan, maar je maakt je te druk. Jij en je mannetje.
Jij bent zo nauwkeurig dat je er zelf gek van wordt.
Jij zegt nog niet dat het dinsdag is zonder de kalender te raadplegen...
en te controleren of die van dit jaar is...
en of de drukker de wereldalmanak heeft geraadpleegd.
Zo is het wel genoeg. Wegwezen voor ik met mijn bureau ga smijten.
Ik hou ook van jou.
Dat was nog waar ook, ouwe brompot. Altijd aan het schreeuwen, altijd boos.
Met al dat theater heb je mij nooit voor de gek gehouden.
Ik wist dat er onder de as op je vest een enorm hart schuilging.
Op mijn bureau lag een telefoonnotitie van Mrs. Dietrichson over de verlengingen.
Ze wilde niet dat ik de volgende avond zou komen.
Ze had liever dat ik donderdag om half vier kwam.
Ik had die donderdagmiddag een hoop te doen...
waaronder een gesprek over een groepsverzekering in Santa Monica.
Maar ik bleef denken aan Phyllis Dietrichson...
en hoe dat enkelbandje in haar been sneed.
Hallo, Mr. Neff. Komt u niet binnen? - Ik denk er nog over na.
Sorry dat ik de afspraak omzette. Gisteravond kwam niet goed uit.
Geeft niet. Ik was toch met mijn postzegels bezig.
Ik was ijsthee aan het maken. Wilt u ook? - Ja, tenzij u bier heeft.
Misschien, ik weet nooit wat er in de koelkast staat. Nettie.
Ik heb met mijn man gesproken. Hij wil de verzekeringen verlengen.
Ik had gedacht dat hij vanmiddag hier zou zijn.
En nu is hij er niet? Dat is vreselijk.
Nettie.
Ik was vergeten dat de meid vandaag vrij heeft.
Laat dat biertje maar zitten. IJsthee is prima.
Met citroen en suiker? - Zoals u hem drinkt.
Als de meid vrij heeft, kan ik misschien iets voor u doen.
Zoals de stofzuiger erdoor halen. - Brutaal.
Ik verkocht ze vroeger. Weinig verdiend, maar veel over het leven geleerd.
Dat leer je niet met een schriftelijke cursus.
Waar heeft u thee leren drinken? U bent toch geen Engelse?
Nee, ik ben geboren hier in Los Angeles.
Naar verluidt komen alle Californiërs uit Iowa.
Mr. Neff, ik... - Zeg toch Walter.
Walter. - Goed zo.
Wat is jouw provisie op verzekeringen?
Twintig procent. Hoezo? - Wellicht kan ik je klandizie vergroten.
Altijd welkom. - Ik dacht aan mijn man.
Ik maak me zorgen om hem in de olievelden.
Het is er gevaarlijk. - Voor een directeur?
Hij zit niet steeds achter zijn bureau. Hij is bij de boringen. Ik maak me zorgen.
U bedoelt dat hij onder een kroonblok kan komen?
Zeg dat niet. - Maar daar doelt u op?
Pas brak er een kabel en raakte de voorman. Die heeft nu een gebroken rug.
Niet goed. - De gedachte alleen al.
Stel je voor dat mijn man zoiets overkwam. - Dat zou kunnen.
Vind jij niet dat hij een ongevallenverzekering moet hebben?
Waarvoor is hij dan verzekerd? - Voor alle medische kosten.
En zo'n 125 per week in contanten, plus een bedrag van 50.000.
Waarvoor is dat bedrag? - Als hij komt te overlijden.
Dat had ik misschien niet moeten zeggen.
Het hoort bij je werk. - Uw man zou het begrijpen.
Zo'n verzekering zal hem aanspreken. Zal ik met hem praten?
Hij is niet makkelijk. - Dat zijn ze geen van allen in het begin.
Hij heeft veel aan zijn hoofd. Hij luistert hoogstens naar honkbal op de radio.
Soms wisselen we 's avonds geen woord. - Klinkt saai.
Dan ga ik maar zitten breien.
Bent u daarom met hem getrouwd? - Om hoe zijn duimen de wol ophouden.
Als zijn duimen moe worden... En bij mij hoeft u niet te breien.
Oh nee? - Geen sprake van.
Met wat rum zou dit echt opknappen.
Ik wil je iets vragen, Walter?
Kan ik buiten hem om zo'n verzekering voor hem afsluiten?
Dan zou jij niet eens met hem hoeven praten.
Ik betaal met mijn persoonlijke toelage zonder dat hij er weet van heeft.
Waarom mag hij het niet weten? - Hij is bijgelovig over dat soort dingen.
Veel mensen zijn dat. Gek hè? - Als het zo kan, is het probleem opgelost.
Zie je wat ik bedoel? - Zeker. Mijn ogen zijn prima.
U wilt dat hij verzekerd is zonder dat hij het weet...
en dat de verzekeringsmaatschappij niet weet dat hij het niet weet. Zoiets?
Is daar iets mis mee? - Nee, prachtig...
en als op een donkere avond dat kroonblok toch op hem valt...
Maar vaak heeft het kroonblok hulp nodig. - Waar heb je het over?
Maar het kunnen ook de remmen zijn van zijn auto, of een val uit het raam.
Als het maar in het lijkenhuis eindigt. - Ben je gek?
Niet zo gek.
Dag, Mrs. Dietrichson. - Wat is er?
Luister schatje, het lukt je niet.
Je wilt hem koud maken, hè? - Wat vreselijk.
Waar zie je me voor aan?
Iemand die bij mooie vrouwen aanklopt en hun echtgenoot wil verzekeren?
Die te lang is blijven leven en geld kan opleveren?
Als je lief lacht dan help ik je?
Je denkt zeker dat ik stom ben. - Ik vind je slecht.
Ik vind je top, zolang ik je man niet ben. - Ga weg.
Reken maar dat ik ga. En vlug ook.
Ze kreeg dus de volle laag. Mij kon ze ditmaal niet om de tuin leiden.
Ik moest die roodgloeiende pook laten vallen voor ik mijn hand verbrandde.
Ik stopte bij de drive- in voor het biertje dat ik had gewild...
maar nu nog meer om die zure smaak van haar ijsthee en de rest kwijt te raken.
Omdat ik geen zin had om naar kantoor te gaan, ging ik bowlen.
Ik wilde even aan wat anders denken.
Ik had geen zin in eten en ook niet om naar de film te gaan...
dus reed ik naar huis, zette de auto weg en ging naar mijn flat.
Het begon te regenen. Ik zag het donker worden, maar deed het licht niet aan.
Daar schoot ik ook niks mee op.
Ik had een knoop in mijn maag en die gloeiende pook in mijn hand.
Toen besefte ik dat ik er nog lang niet vanaf was...
dat het bleef trekken, en dat dit niet het einde was tussen haar en mij...
maar het begin.
Dus toen er om acht uur aangebeld werd, wist ik meteen wie het was...
alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.
Hallo, je had vanmiddag je hoed laten liggen.
Oh ja? - Wil je dat ik hem binnenbreng?
Natuurlijk.
Leg hem maar op de stoel.
Hoe wist je waar ik woonde? - Uit het telefoonboek.
Het regent. - Weet ik.
Trek je jas uit en ga zitten.
Is je man weg? - Naar Long Beach, hij komt laat thuis.
Rond half tien. Zeg eens dat je blij bent me te zien.
Ik wist dat je het er niet bij zou laten. - Bij wat?
Dat van vanmiddag. - Ik heb vast de verkeerde indruk gewekt.
Je moet me niet voor zoiets aanzien.
Goed. - Nee, niet als je me niet gelooft.
Wat wil je dat ik doe?
Dat je aardig tegen me doet, zoals die eerste keer bij mij thuis.
Het wordt niet zoals eerst. Er is iets gebeurd.
Ja...
met ons.
Het is alsof hij me in de gaten houdt. Niet dat het hem nog iets kan schelen...
maar hij houdt me zo kort dat ik stik. - Hij is toch in Long Beach? Ontspan je.
Misschien had ik niet moeten komen. - Misschien niet.
Wil je dat ik ga? - Als jij dat wilt.
Nu meteen? - Onmiddellijk.
Ik ben gek op je. - Ik ook op jou, Walter.
Hoe heet dat parfum op je haar?
Geen idee, gekocht in Ensenada.
Daar hoort roze wijn bij, met bubbeltjes. Ik heb alleen bourbon.
Bourbon is prima.
Pak een paar glazen.
Spuitwater? - Gewoon water.
Zes maanden geleden was er een man die in bad uitgleed en verdronk.
Hij had een ongevallenverzekering. Er werd sectie verricht en zij werd gepakt.
Wie? - Zijn vrouw.
En dan was er die man die volgens zijn vrouw zichzelf in de maag had geschoten.
Het enige wat zij kreeg, was drie tot tien jaar in Tehachapi.
Misschien was dat het haar waard.
Probeer dat naar de woonkamer te dragen.
Leuk is het hier. Wie houdt het bij?
Een zwarte vrouw die een paar keer per week komt.
Maak je zelf ontbijt? - Ik pers een grapefruit uit.
De rest haal ik op de hoek. - Klinkt heerlijk.
Alleen maar vreemden naast je. Je kent ze niet en je haat ze niet.
Je hoeft niet elke morgen tegenover hem en zijn dochter te zitten glimlachen.
Welke dochter? Dat meisje op de piano?
Lola, ze woont bij ons. Hij heeft haar hoger zitten dan mij.
Ooit een scheiding overwogen? - Die accepteert hij niet.
Omdat het hem te veel geld kost? - Dat heeft hij niet sinds hij in de olie zit.
Had hij dat wel toen je met hem trouwde? - Toen wel. En ik wilde een thuis.
Waarom niet? Maar niet alleen daarom.
Ik verpleegde zijn vrouw. Ze was lang ziek.
Toen ze stierf, was hij er kapot van. Ik had met hem te doen.
En nu haat je hem? - Ja, hij is miezerig tegen mij.
Als ik een jurk of schoenen koop, gaat hij tekeer.
Hij houdt me kort. Hij is altijd zo geweest.
Zelfs zijn levensverzekering gaat naar zijn dochter, die Lola.
Helemaal niets voor jou? - Ik ben hem niets waard.
En zijn gesnurk in de nacht brengt je op ideeën?
Ik heb hem nooit willen vermoorden...
zelfs niet als hij dronken wordt en me slaat.
Maar soms wou je dat hij dood was. - Misschien wel.
Dan wou je dat het een ongeluk was en dat hij die polis voor 50.000 dollar had?
Misschien ook wel.
Laatst reden we terug na een feest. Hij was weer dronken.
In de garage bleef hij zitten met zijn hoofd op het stuur en de motor nog aan.
Ik vroeg me af hoe het zou zijn als ik hem niet zou afzetten...
maar de garagedeur zou sluiten en hem daar achterlaten.
Dat zal ik je zeggen. Voor zo'n koolmonoxidegeval...
hebben wij iemand die Keyes heet. Voor hem is zoiets gesneden koek.
Binnen drie minuten weet hij dat het geen ongeluk was...
en binnen 30 minuten teken je een bekentenis.
Maar ik ben het niet van plan.
Niet als er een verzekeringsfirma bij betrokken is. Daar kennen ze alle trucs.
En als er een dode bij is, heb je geen schijn van kans. Dan hang je geheid.
En dat zou ik niet willen.
Zet het uit je hoofd.
Dus we zaten daar maar, en zij begon zachtjes te huilen.
We zeiden niets. Misschien had zij het uit haar hoofd gezet, maar ik niet.
Ik kon het niet, want het had te maken met iets wat me al jaren bezighield.
Al lang voordat ik Phyllis Dietrichson ontmoette. Want je weet hoe het is...
in dit vak lig je wakker van het bedenken van fraudetrucs.
Net als de man aan het roulettewiel erop let dat de gasten het casino niet bestelen.
En op een nacht bedenk je hoe je zelf het casino zou kunnen bestelen...
want jij hebt het wiel in handen. Je kent elke inkeping uit je hoofd.
Je hebt alleen nog een buitenstaander nodig om het geld in te zetten.
Ineens wordt er aan de deur gebeld en is het hele plan compleet.
Luister Keyes, ik probeer mezelf niet goed te praten.
Ik heb me ertegen verzet, maar kennelijk niet genoeg.
De inzet was 50.000 dollar, maar ook het leven van een man.
Een man die mij nooit iets had misdaan, behalve dat hij niets om zijn vrouw gaf...
en ik wel.
Bel je me?
Walter?
Ik vind het vreselijk om naar hem terug te gaan.
Je gelooft me toch? - Natuurlijk.
Ik kan er niet meer tegen. Dan hang ik maar.
Dat zal niet gebeuren.
Het is beter dan zo door te gaan. - Je zult niet hangen, want ik ga je helpen.
Weet je wel wat je zegt? - Natuurlijk.
We gaan het doen en we doen het goed. Ik weet hoe het moet.
Je doet me pijn. - We mogen geen steken laten vallen.
Geen slordigheden of zwaktes. Het moet perfect zijn.
Bel me morgen vanuit een telefooncel. Let voortdurend op wat je doet.
Het moet perfect zijn. Van begin tot eind.
Het was gedaan, Keyes.
De raderen waren in werking gezet en niet meer te stuiten.
Ten eerste moesten we hem die ongevallenverzekering aansmeren.
Ik wist dat hij er niet aan wilde, maar een handtekening op een aanvraag volstond.
Dus die moest hij tekenen zonder dat hij het wist.
En ik wilde dat er nog een getuige bij mijn verkooppraatje was.
Ik probeerde als jij te denken, want ik wilde de antwoorden paraat hebben...
op de vragen die jij zou gaan stellen na Dietrichsons dood.
Een paar avonden later ging ik naar het huis.
Alles was oké op de getuige na die Phyllis erbij had gehaald.
Het was Lola, de dochter van Dietrichson.
Ik kreeg een vreemd gevoel in mijn maag omdat zij daar halma zat spelen...
alsof er niets te gebeuren stond.
U weet dat u als zelfstandige geen recht hebt op een overheidsuitkering.
U kunt zelf een verzekering afsluiten. - Daar weet ik alles van.
Nu gaat u zeggen dat ik me moet verzekeren voor aardbevingen...
bliksem en hagel... - We zouden blut blijven van alle premies.
Meer omdat jij vijf hoeden tegelijk koopt. Wat moet je hier met een hoed?
Een ongevallenverzekering geeft u de meeste waar voor uw geld.
Misschien een andere keer. Ik heb een zware dag gehad.
Ik stel voor dat we nu alleen de autoverzekering regelen.
Daarvoor hoeft u alleen de verlengingsaanvraag te tekenen.
Kunnen we het hierbij laten? Ik vind het oersaai.
Heb je wat beters te doen? - Ik wel.
Vader, mag ik nu gaan? - Waarheen, met wie?
Met Anne, we gaan rolschaatsen. - Welke Anne?
Toch niet die Nino Zachette?
Als ik je ooit met hem snap... - Ik heb met Anne Mathews afgesproken...
en we gaan rolschaatsen.
We zien elkaar op de hoek van Vermont en Franklin en ik ben nu al laat.
Ik hoop dat het duidelijk is.
Goedenavond, vader. Phyllis. - Dag, Miss Dietrichson.
Dag, Mr....? - Neff.
Goedenavond, Mr. Neff.
Een felle vedergewicht.
Als u deze wilt tekenen. - Wat zijn dat?
De verlengingsaanvragen waarmee u gedekt bent tot de nieuwe polis komt.
Hoe lang duurt dat? - Een week.
Ik moet volgende week naar het noorden.
San Francisco? - Palo Alto.
Hij gaat elk jaar nog naar zijn Stanfordreünie.
Is één verzetje per jaar te veel gevraagd?
Bekend om zijn football. Speelde u ook? - Verdediger. Bijna in het studententeam.
Waar moet ik tekenen? - Onderaan.
Beide kopieën graag. Een voor mijn dossier.
Dossiers, tweevoud, drievoud...
Dank u. Ik kom de cheque wel halen bij u op kantoor.
Hoeveel krijgt u van me? - 147,50.
Genoeg verzekeringen voor een avond. - Meer dan.
Neem wat soda mee naar boven, Phyllis. Goedenavond.
Uw hoed ligt geloof ik in de hal, Mr. Neff.
Goedenavond, Mr. Neff.
Alles goed, Walter? - Prima. Je zag dat hij tekende.
Wanneer gaat hij naar Palo Alto? - Eind deze maand.
Hij moet niet met de auto gaan, maar met de trein. Daar stoelt het hele plan op.
Luister. Elke ongevallenpolis heeft een dubbeleuitkeringsclausule.
Een lokkertje voor de klanten: dubbele uitkering bij bepaalde ongelukken.
Heel zeldzame ongelukken. Als iemand in de trein omkomt...
keren ze geen 50.000 maar 100.000 uit.
Juist. - We gaan er alles uithalen.
Daarom moet het de trein worden.
Dan wordt het de trein. Zoals jij het wilt. Van begin tot eind.
Hallo, Mr. Neff.
Ik ben het.
Is er iets? - Ik heb op u gewacht.
Waarom? - Misschien mag ik met u meerijden?
Waar moet je heen? - De heuvel af en dan naar Vermont.
Vermont en Franklin, bij de kruising? Met genoegen, Miss Dietrichson.
U gaat rolschaatsen. Vindt u dat leuk? - Ik kan het doen of laten.
En vanavond laat u het? - Inderdaad.
Ik heb het moeilijk thuis.
Mijn vader begrijpt me niet en Phyllis heeft de pest aan me.
Dat valt niet mee. - Daarom moet ik soms liegen.
Dus niet naar Vermont en Franklin? - Dat wel...
maar niet naar Anne Mathews. Het is Nino Zachette.
U verraadt me toch niet? - Ik zal erover nadenken.
Nino is niet zoals mijn vader zegt. Het zit hem gewoon tegen.
Hij zou medicijnen gaan studeren en werkte als ouvreur in de bios.
Zijn cijfers daalden, hij werd van school gestuurd...
en verloor zijn baan omdat hij zijn mond opendeed.
Het is een heethoofd. - Dat heeft zijn prijs.
Mijn vader vindt niemand goed genoeg, hooguit de baas van Standard Oil.
Bekeek hij het maar van mijn kant. Ik kan Nino niet laten gaan.
Het komt allemaal goed. - Ooit wel, misschien.
Op deze hoek, Mr. Neff.
Nino, hier.
Dit is Mr. Neff. - Hallo, Nino.
De naam is Zachette. - Toe nou, Nino.
Ik heb Mr. Neff alles over ons verteld. - Waarom?
Zit maar niet over hem in. - Dat doe ik niet...
maar je moet niet alles rondbazuinen. - Hij is een vriend.
Ik heb geen vrienden, en anders koos ik ze zelf uit. Kom mee.
Luister jongen, ik heb haar een lift gegeven. Moet je daarom zo doen?
Ga je nou nog mee, Lola? - Natuurlijk.
Let u maar niet op hem. Bedankt voor de lift. Dat was erg lief van u.
Nino.
Zij was een aardige meid, en hij misschien aardiger dan hij leek.
Maar ik wilde liever niet aan hen denken...
met achter mij de aktetas waarin de handtekening van haar vader zat...
en wat die handtekening betekende: dat hij er geweest was.
Het was slechts een kwestie van tijd, en niet eens zoveel tijd.
Ken je die grote supermarkt op Los Feliz?
Daar zouden Phyllis en ik elkaar treffen.
Het plan zat al in mijn hoofd, maar de details moesten nog worden uitgewerkt.
Die moest zij uit het hoofd kennen als het zover was.
We moesten voortaan heel voorzichtig zijn. Niemand mocht ons samen zien.
We konden niet eens met elkaar bellen. In ieder geval niet van huis of kantoor.
De afspraak was dat zij daar elke dag om elf uur zou winkelen.
Dan kon ik haar daar tegen het lijf lopen als ik dat wou.
Per ongeluk expres.
Walter, ik moet... - Niet zo hard.
Ik moet je spreken. - Laat mij eerst praten.
Alles is geregeld. Ik heb de ongevallen- verzekering op zak en zijn cheque ook.
Hij dacht dat het voor de autoverzekering was. De cheque is ten name van de firma.
Nu moet jij er nog een sturen voor de autoverzekering.
Dat is prima, want een van de auto's staat op jouw naam.
Doe vlug je tas open.
Kun je bij de kluis? - We hebben allebei een sleutel.
Leg de polis er pas in als ik het zeg. Jij hebt hem nooit gezien of aangeraakt.
Ik ben niet gek. - Wanneer gaat hij met de trein?
Dat is het juist. De reis gaat niet door. - Wat is er gebeurd?
Meneer, wilt u de babyvoeding aanreiken? Die daar boven.
Waarom staat wat ik nodig heb altijd op de bovenste plank?
Ik luister. - Hij heeft bij een val zijn been gebroken.
Wat moeten we nu? - Niks, gewoon wachten.
Waarop? - Tot hij met de trein kan. Dat moet.
Maar ik kan zo niet doorgaan. - We kunnen niet de botte bijl hanteren.
Er zijn andere manieren. - Die willen we niet.
We kunnen het er niet bij laten. Stel dat hij de ongevallenpolis vindt.
Alles is beter dan de strop.
Praat niet zo. - We moeten ons verstand niet verliezen.
We verliezen de moed, niet ons verstand.
Pardon.
We moeten het goed doen. - Ik word gek van het wachten.
Ik ook, maar we moeten wachten. - Al is dat zo, het is moeilijk zonder jou.
Alsof er een muur tussen ons staat. - Ik moet gaan, ik denk steeds aan je.
Daarna zag ik haar een hele week niet.
Ik probeerde niet aan haar te denken en aan het hele plan.
Misschien hadden de schikgodinnen zijn been gebroken als uitweg voor mij.
Toen was het 15 juni, misschien herinner je je die datum nog.
Je kwam rond drie uur mijn kantoor binnen.
Hallo, Keyes. - Ik ben net bij Norton geweest.
Jouw halfjaarcijfers zijn weer de beste. Gefeliciteerd, Walter.
Zin in een goedkoop drankje? - Zin in vijftig dollar minder loon?
Is dit de mop of komt hij nog? - Ik sprak Norton net.
Mijn bureau is te vol en de druk te hoog.
Ik slaap slecht en zoek een assistent, dus ik dacht aan jou.
Waarom ik? - Gek genoeg denk ik dat jij het kunt.
Gek genoeg ben ik verkoper. - Leurder.
Een joviale handjesschudder. Te goed voor verkoop.
Daar is niemand te goed voor. - Gewoon aanbellen en praatjes ophangen.
Die vijftig dollar minder zitten je dwars. - Normaal toch?
Dit werk vereist verstand en integriteit, en vijftig maal meer lef dan verkoop.
Het is de spannendste baan in het vak. - Maar ik wil geen bureaubaan.
Zie jij het als een stoel waarop je van negen tot vijf je broek parkeert?
Een stapel papier, vijf puntige potloden en een kladblok om op te tekenen?
Ik zie het anders. Voor mij is een schadebehandelaar een chirurg...
dat bureau een operatietafel, en zijn die potloden scalpels en beitels.
Die papieren zijn meer dan formulieren, statistieken en schadeclaims, ze leven.
Ze zitten barstensvol drama, valse hoop en heimelijke dromen.
Een schadebehandelaar is een dokter en een bloedhond...
Wie? Ogenblikje.
Hij is dokter, bloedhond, politieagent, rechter, jury en biechtvader in één.
En jij hebt geen belangstelling? Jij belt liever aan voor enkele dollars meer?
Een vrouw aan de lijn.
Met Walter Neff.
Het is dringend. Heb je bezoek?
Ja. Kan ik je terugbellen, Margie?
Nee, dat kan niet. Ik heb maar heel even. Hij gaat vanavond met de trein. Hoor je?
Ja, ik luister. Maar schiet een beetje op.
Hij loopt op krukken. De dokter zegt dat afwisseling goed is.
Fantastisch. Met de trein zoals jij wou, en met de krukken wordt het nog beter.
Zeker, honderd procent beter. Ogenblikje graag.
Ik kom zo wel naar je kantoor. - Ik wacht wel, maar laat haar opschieten.
Ga je gang. - De trein van kwart over tien. Ik breng hem.
Hetzelfde donkere straatje en driemaal toeteren? Verder nog iets?
Welke kleur is het geworden? - Donkerblauw. Het gips zit links.
Dat komt mij prima uit. - Nu gaat het gebeuren.
Ik sta te trillen op mijn benen, maar we gaan door. Tot het einde toe.
Ik hou van je. Dag.
Sorry, Keyes. - Zitten de vrouwtjes weer achter je aan?
Als ik zei dat het een klant was... - Margie, die drinkt volgens mij uit de fles.
Waarom trouw je niet? - Waarom doe jij dat niet?
Ik was bijna getrouwd, lang geleden. - Ik moet naar een klant.
We hadden zelfs de kerk al uitgezocht. Ze had een witte satijnen jurk met ruches.
Ik was op weg om de ring te kopen toen ineens mijn mannetje actief werd.
Dus jij ging terug en liet haar natrekken?
Wat er toen boven water kwam. Ze bleekte haar haar al sinds haar 16e.
Aan moeders zijde heerste depressie, ze had al een man...
hij biljartte in Baltimore, en haar broer...
Ik snap het. Ze kwam uit een geslacht van sloeries.
Wat zeg ik tegen Norton over die baan waar ik jou voor wil?
Ik wil hem niet, Keyes. Toch bedankt.
Oké dan. Maar weet dat ik je ervoor had uitgekozen niet omdat ik je zo slim vind...
maar omdat ik je iets minder dom vond dan de rest.
Ik heb me kennelijk vergist. Je bent niet slimmer, alleen iets langer.
De schikgodinnen hadden me slechts uitstel verleend.
De knop was om. Het raderwerk liep.
Voor nadenken was er nu geen tijd meer.
Ik wilde mijn gangen tot op het laatst kunnen verantwoorden.
Daarom liet ik expres mijn tarievenboekje op het bureau liggen als deel van mijn alibi.
Nu ging het erom het tijdschema te volgen. Stap voor stap.
Ik kwam rond zeven uur thuis en reed de garage in.
Dit was ook onderdeel van mijn alibi.
Hallo, Mr. Neff. - Dag, Charlie. Kun je de auto wassen?
Hoe snel moet het? Ik heb er nog meer. - Maakt niet uit. Ik blijf vanavond thuis.
In mijn flat belde ik Lou Schwarz, een verkoper met wie ik het kantoor deelde.
Zo'n interlokaal gesprek naar Westwood wordt geregistreerd.
Ik zei dat ik mijn tarievenboekje had laten liggen en een calculatie moest maken.
Ik trok een donkerblauw pak aan zoals Dietrichson zou dragen.
Lou Schwarz belde terug en gaf me een hoop cijfers.
Ik stak een handdoekje en een rol tape in mijn zak om het gips mee te imiteren.
Toen stak ik een kaart in de telefoonkast. Die zou eruit vallen als de bel rinkelde.
Dan wist ik of er gebeld was tijdens mijn afwezigheid.
Ik deed hetzelfde met de deurbel voor het geval er iemand langskwam.
Ik nam de diensttrap naar beneden. Niemand zag me.
Ik liep helemaal van mijn flat naar het huis van Dietrichson.
De bus wilde ik niet nemen voor het geval dat iemand zich mij zou herinneren.
Zo voorzichtig was ik.
Ik rook de kamperfoelie weer.
Alleen nog sterker omdat het avond was.
Ik schoof de garagedeur zo zachtjes mogelijk open.
Ze had de auto net zo neergezet als ik had gezegd.
Dat leek me veiliger, voor het geval hij instapte voor zij eruit reed.
Ik ging achter in de auto op de vloer liggen en wachtte.
Ik dacht aan die donkere straat onderweg naar het station waar ik het moest doen...
en het signaal van driemaal toeteren. Tien minuten later kwamen ze eraan.
Gaat het? Ik rij de auto even voor.
Voorzichtig, we hebben tijd genoeg.
De dokter zei dat je er een kort been aan kunt overhouden.
Nou en? Dan breek ik het andere en dan zijn ze weer gelijk.
Je vindt het fijn om bij mij weg te zijn, hè? - Ik ga maar vier dagen, tot maandag.
Dit is niet de goede straat. Waarom ben je hier afgeslagen?
Waarom doe je dat?
Waarom toeter je?
Jij tipt de kruier en de conducteur.
Hou ze bij mij uit de buurt. Zeg dat ik niet geholpen wil worden.
Jij gaat zodra de trein vertrekt. Bij de raffinaderij ga je de zandweg op.
Vanaf daar is het precies 128 meter naar de plek langs het spoor.
Niet te hard rijden. Je wilt niet aangehouden worden met hem achterin.
We hebben dit al zo vaak doorgenomen. - Lichten uit als je van de grote weg gaat.
Ik ga terug naar het uitzichtbalkon. Ik spring er dicht bij de plek af.
Laat de trein passeren en knipper tweemaal met je lichten.
Naar San Francisco? - Rijtuig 9, coupé 11. Alleen mijn man.
Dank u, mijn man wil geen hulp. - Rijtuig 8, daarheen.
Rijtuig 9, coupé 11. Dank u.
Je tickets. Voorzichtig met dat been.
Jij voorzichtig naar huis rijden. - Ik zal je missen.
Coupé 11 , meneer.
Dank u. - Dag, schat.
Instappen.
Veel succes.
Wilt u mijn couchette meteen opmaken?
Ik ga roken in het panoramarijtuig. - Hierheen.
Wilt u zitten?
Bedankt. Ik sta liever.
Moet u ver? - Palo Alto.
Mijn naam is Jackson. Ik ga naar Medford, in Oregon.
Oh ja? - Ik heb weleens een gebroken arm gehad.
Dat gips jeukt vreselijk, hè? Ik werd er gek van.
Palo Alto is een leuk stadje.
Bent u een Stanfordman? - Vroeger wel.
U heeft zeker iets laten liggen? Dat heb ik nou ook altijd.
Mijn sigarendoos. In mijn jas laten zitten in de coupé.
Misschien wilt u een sigaret rollen, Mr....? - Dietrichson.
Bedankt, maar ik heb liever een sigaar.
Misschien kan de kruier... - Ik wil best uw sigaren voor u halen.
Als het niet te veel moeite is. Rijtuig 9, coupé 11 .
Juist. Ik doe het graag voor u.
We moeten snel zijn. Pak zijn hoed. Raap de krukken van het spoor.
Zo schatje, dat is dat.
Vooruit, rijden maar.
Op de terugweg namen we door wat zij moest zeggen bij het onderzoek...
en over de verzekering.
Ik was bang dat ze zou instorten nu het gedaan was, maar ze hield zich prima.
Geen zenuwen, geen tranen. Ze knipperde niet eens met haar ogen.
Ze zette me een straat van mijn flatgebouw af.
Walter, wat is er? Krijg ik geen kus?
Tot het einde toe, toch?
Ik hou van je.
Ik ook van jou.
Het was twee over elf toen ik weer ongezien de diensttrap naar boven nam.
In mijn flat zag ik dat de kaarten nog op hun plaats zaten.
Geen bellers, geen bezoekers.
Toen verkleedde ik me weer, en restte mij nog een ding.
Ik moest naar de garage gaan zodat Charlie me weer zou zien.
Heeft u toch uw auto nodig? Hij is nog niet klaar.
Geeft niet. Ik ga alleen wat te eten halen op de hoek.
Ik heb de hele avond boven zitten werken. Mijn maag begint te grommen.
Zo makkelijk was het. Niets was misgegaan of over het hoofd gezien.
Niets kon ons verraden.
En toch, toen ik op straat liep, bekroop me het gevoel dat alles zou misgaan.
Het klinkt gek, maar het is echt waar. Ik hoorde mijn eigen voetstappen niet.
Het was de tred van een dode.
Het was de langste nacht van mijn leven.
En de volgende dag was nog erger toen het in de krant stond...
en ze er op kantoor over begonnen, en de dag daarop toen jij erop dook.
Ik hield mijn handen in mijn zak omdat ik dacht dat ze trilden.
Ik droeg een donkere bril, maar zette hem af om vragen te voorkomen.
Ik probeerde me te vermannen, maar werd verscheurd door zenuwen.
Walter? - Hallo, Keyes.
Kom, de baas wil ons spreken.
Over Dietrichson? - Ik denk het.
Is er iets mis? - Hij is dood.
Hij was bij ons verzekerd, dus het gaat ons geld kosten.
Wat hebben we? - Het sectierapport.
Geen hartfalen, beroertes of medische voorgeschiedenis. Een gebroken nek.
En het onderzoek? - Dat was vanmorgen.
Zijn vrouw en dochter hebben hem geïdentificeerd.
De passagiers wisten nog dat hij naar het panoramarijtuig ging.
Het duurde maar drie kwartier. Uitspraak: dood door ongeval.
Wat denkt de politie? - Dat hij struikelde en van de trein viel.
Die is overtuigd. Het is hun poen niet. Ga mee, Walter.
Bedankt, heren. Juridisch is het duidelijk. Blijft u in de buurt voor straks.
Kom verder, Mr. Keyes. U ook, Mr. Neff.
Last van de warmte, Mr. Keyes? - Ik wist niet dat het formeel was.
Neemt u plaats. Nog nieuws? - Ik leg net neer met Jackson uit Oregon...
de laatste die Dietrichson in leven heeft gezien. Dat was op het balkon.
Jackson ging een sigaar voor hem halen. Bij terugkeer was Dietrichson weg.
Jackson vond het niet vreemd, tot er in Santa Barbara een telegram kwam.
Dietrichson was gevonden op het spoor bij Burbank.
Interessant, die sigarendoos. Verder nog iets?
Niks bijzonders. Dietrichsons secretaresse wist niet van de polis af.
En de dochter wist alleen dat Neff er thuis met haar vader over had gesproken.
Eerst voelde hij er niets voor. Hij wou erover nadenken.
Toen bezocht ik hem op het olieveld waar hij tekende en mij een cheque gaf.
Fraai stukje verkooptechniek, Mr. Neff. - Val Neff niet af, hij is onze topverkoper.
Moet hij ook weten dat een klant van de trein zal vallen?
Van de trein gevallen? Is dat wel zeker?
Ik snap het niet. - Oh nee?
Deze polis gaat ons een hoop geld kosten.
Hij bevat een dubbeleuitkeringsclausule. Wat is uw mening?
Die heb ik niet. - Zelfs geen intuïtie?
In het geheel niet. - Opmerkelijk. Ik zie het heel duidelijk.
Ik weet wel wat er met Dietrichson is gebeurd.
Wat weet u dan? - Dat het geen ongeluk was.
Wat vindt u daarvan?
Ik? U heeft de bal. Ga er maar mee op de loop.
Vaak wordt aangenomen dat wie een groot kantoor heeft...
Laat haar binnenkomen.
Vaak wordt aangenomen dat wie een groot kantoor heeft, achterlijk is.
Ik krijg bezoek, maar blijf erbij, en kijk hoe ik het aanpak.
Mrs. Dietrichson.
Bedankt voor uw komst. Ik waardeer het zeer.
Dit zijn de heren Keyes en Neff. - Mr. Neff heb ik eerder ontmoet.
Neemt u plaats.
Gecondoleerd met uw man.
Ondanks dat het zo kort geleden is, zou ik graag meteen ter zake komen.
Weet u waarom u hier bent? - Omdat uw secretaresse erop aandrong.
Uw man had een ongevallenverzekering. Wist u dat niet?
Er is thuis over gesproken, maar hij leek niet geïnteresseerd.
Enkele dagen later ondertekende hij de polis.
Waarschijnlijk zit die bij zijn privézaken.
De kluis is nog niet geopend. Er moet iemand van de belasting bij zijn.
Dit is geen ondervraging, maar we willen een paar dingen weten.
Zoals? - Het rapport van de lijkschouwing:
Dood door ongeval.
We zijn niet geheel overtuigd, of eigenlijk helemaal niet.
Eerlijk gezegd denken we...
aan zelfmoord.
Het spijt me. Wilt u een glas water? - Graag.
Dank u wel.
Was uw man de laatste tijd neerslachtig of humeurig?
Had hij geldzorgen?
Hij voelde zich goed en van geldzorgen weet ik niets.
Laten we dat ongeval eens bekijken.
Eerst sluit hij stiekem een verzekering af. Waarom?
Omdat hij niet wil dat zijn gezin lucht krijgt van zijn plannen.
Vervolgens gaat hij helemaal alleen op reis en strompelt naar het balkon.
Dat doe je niet met een gipsbeen, tenzij je er een reden voor hebt.
Hij ziet dat er nog iemand is, hoe heette die man ook alweer?
Hij heette Jackson. Nog steeds waarschijnlijk.
Hij stuurt die Jackson weg met een smoesje over sigaren.
Dan is hij alleen, en dan doet hij het. - Wat?
Hij springt. Zelfmoord. Dan zijn wij niet aansprakelijk.
Dat weet u. We kunnen naar de rechter gaan...
Ik weet helemaal niets, ook niet waarom ik gekomen ben.
Ik zeg niet dat we naar de rechter willen gaan. Ik stel een compromis voor.
Een bedrag buiten de polis om. - Laat maar.
Ik wist niet eens dat ik geld kreeg. Toen zei u van wel, en toen van niet.
Nu wilt u er met mij over onderhandelen, onder deze omstandigheden.
Uw insinuaties staan me niet aan en uw werkwijze ook niet.
Sterker nog, u staat mij niet aan. Goedendag, heren.
Goed aangepakt, Mr. Norton. U ging met de bal op de loop.
Maar op de doellijn liet u hem glippen.
Daarna beging u een overtreding die werd afgestraft.
En nu heeft u geen been meer om op te staan.
Oh nee? We kunnen voor de rechter zelfmoord bewijzen.
Oh ja? Het eerste wat bij me opkwam, was zelfmoord.
Maar drie seconden later verwierp ik die gedachte al.
U moet de zelfmoordstatistieken eens bekijken. U zou er wat van opsteken.
Ik ben grootgebracht in verzekeringen. - Ja, in de front- office.
U heeft nog nooit een verzekeringstabel gelezen. Tien delen gaan over zelfmoord.
Zelfmoord naar ras, beroep, geslacht, seizoen en tijdstip.
En hoe: met gif, vuurwapens, door verdrinking of sprong.
Zelfmoord met gif, onderverdeeld naar soort...
zoals corroderende, systemische, narcotische en eiwitachtige stoffen.
Zelfmoord door sprong, onderverdeeld in hoge sprongen...
onder wielen van treinen, onder paardenhoeven, van stoomboten...
maar er is geen enkele sprong bekend van de achterkant van een rijdende trein.
Weet u hoe snel de trein ging op de vindplaats van het lichaam? 24 km/u.
Wie zelfmoord wil plegen, springt toch niet van zo'n langzame trein?
Nee Mr. Norton, er is niets aan te doen. We zullen moeten bloeden.
Mag ik dat?
Ga mee, Walter.
Volgende keer huur ik een smoking.
Ik had je wel kunnen omhelzen. Jij met je statistieken.
Jij was de enige die we vreesden, maar eigenlijk speelde je ons in de kaart.
Die avond waren mijn zenuwen bedaard. Ik had weer vaste grond onder de voeten.
Vanaf toen leek het een makkie te worden.
Alsof Phyllis en ik die 100.000 al veilig op de bank hadden staan.
Hallo, schatje. Ja, alles is prima. Je deed het geweldig bij Norton.
Ik wilde je steeds maar aankijken.
Hoe dacht je dat ik me voelde? Waar ben je?
In de drogisterij vlak bij jou. Mag ik naar je toe komen?
Goed, maar kijk uit dat niemand je ziet.
Hallo, Keyes.
Wat heb je? - Die man had een gebroken been.
Waar heb je het over? - Over Dietrichson.
Hij had een ongevallenverzekering en hij brak zijn been.
Nou en? - Maar hij diende geen schadeclaim in.
Waarom niet? - Waar wil je heen?
Twee uur geleden zat ik te eten, en het bleef halverwege steken.
Is je mannetje weer bezig? - Er klopt iets niet.
Omdat hij geen schadeclaim heeft ingediend? Misschien tijdgebrek.
Misschien wist hij niet dat hij verzekerd was.
Nee, dat kan het niet zijn. Jij hebt hem zelf de polis overhandigd.
Hij gaf jou een cheque. - Ja.
Heb je wat natriumbicarbonaat? - Nee.
Ik ken mijn mannetje al 26 jaar. Hij heeft het nog nooit mis gehad. Er klopt iets niet.
Misschien had Norton gelijk.
Misschien was het zelfmoord. - Nee, dat niet. Maar ook geen ongeval.
Wat dan?
Iemand sluit een verzekering af die een ton uitkeert bij dood door treinongeval.
Twee weken later gebeurt dat ook. Niet door ongeval...
maar door een val van een panoramarijtuig. Weet je de wiskundige kans daarop?
Een op de zoveel miljard.
En dan dat gebroken been. Het moet anders zijn dan het lijkt.
Iemand probeert ons iets te flikken.
Wat dan?
Moord? - Heb je ook geen pepermunt?
Nee, misschien wat spuitwater?
Wie verdenk je? - Ik hou het graag simpel...
en verdenk altijd de begunstigde. - Zijn vrouw?
Die verbaasde vrouw die nergens iets van wist.
Ze was niet eens aan boord van de trein. - Weet ik.
Ik weet ook niet wie er iets geflikt heeft of hoe, maar wel dat er iets is.
Ik moet naar een drogist. Dat ding ligt als een blok beton in mijn maag.
Goedenavond. - Tot morgenochtend op kantoor.
Ik zou haar vanavond al laten oppakken als Norton niet zulke strenge regels had.
Ik zou meteen de politie op haar afsturen. Die zouden haar door de mangel halen.
En wat die er allemaal uitpersen. - Maar je hebt geen enkel bewijs.
Alleen 26 jaar ervaring, de statistiek en een blok beton in mijn maag.
Mag ik er zo een?
Dag, Keyes. - Tot kijk, Walter.
Hoeveel weet hij? - Helemaal niets.
Alleen zijn intuïtie. - Kan hij iets bewijzen?
Niet als we oppassen en elkaar een tijd niet zien.
Hoelang? - Tot alles bedaard is.
Als Keyes zijn tanden ergens in zet, laat hij niet meer los.
Hij zal je natrekken en voortdurend laten schaduwen.
Ben je bang? - Ja, maar niet voor Keyes...
voor ons. We zijn veranderd.
We hebben het gedaan om samen te zijn, maar we vervreemden van elkaar.
En het kan jou niets schelen of we elkaar zien.
Hou je mond.
Pacific All Risk, goedemiddag.
Hallo, Mr. Neff. Lola Dietrichson.
Herkent u me niet? - Natuurlijk wel.
Mag ik u even spreken? Ergens privé.
Zeker. In mijn kantoor.
Gaat het om wat er gebeurd is? - Ja.
Het betreft de dood van mijn vader. - Ik vind het heel naar voor u.
Lou, mag ik het kantoor even gebruiken? - Ga je gang.
Kijk maar, Mr. Neff. Ik ben niet gek of hysterisch. Ik huil niet eens.
Maar het gevoel bekruipt me dat er iets mis is.
Datzelfde gevoel had ik toen mijn moeder stierf.
We zaten aan Lake Arrowhead, zes jaar geleden in een blokhut. Het was erg koud.
Mijn moeder had longontsteking en er was een verpleegster bij.
We zaten met zijn drieën in de blokhut.
Op een nacht ging ik naar de kamer van mijn moeder, ze ijlde van koorts.
Alle dekens lagen op de grond en de ramen stonden wijd open.
De zuster was er niet. Ik bedekte snel mijn moeder en hoorde de deur opengaan.
De zuster stond daar maar.
Ze zei geen woord, maar de blik in haar ogen zal ik nooit vergeten.
Twee dagen later was mijn moeder dood.
Weet u wie die zuster was? - Nee, wie?
Phyllis. Ik zei het tegen mijn vader, maar ik was nog klein en hij geloofde me niet.
Zes maanden later trouwde ze met hem. Ik trachtte het idee uit mijn hoofd te zetten.
Maar nu komt het weer terug omdat mijn vader ook iets is overkomen.
Wat u zegt klopt niet. Uw vader is van de trein gevallen.
Maar wat deed Phyllis twee dagen daarvoor?
Ze zat voor de spiegel en hing een zwarte voile aan haar zwarte hoed.
Ze wou alvast zien hoe ze eruit zou zien in rouwkleding.
U bent nog in shock. Verbeeldt u zich dit niet?
Ik ving haar blik op in de spiegel. Ze keek net als toen mijn moeder stierf.
U mag haar niet erg. Is het omdat ze uw stiefmoeder is?
Ik verafschuw haar. Ze deed het om het geld.
Maar u gaat haar toch niet betalen?
Ditmaal zal het haar niet lukken. Ik ga alles vertellen wat ik weet.
Pas op met dat soort uitspraken. - Ik ben niet bang.
Het spijt me.
Ik wou me niet zo gedragen.
Aan wie heeft u dit nog meer verteld? - Niemand.
En aan uw stiefmoeder? - Natuurlijk niet. Ik ben daar weg.
Ik woon niet meer thuis.
En uw vriend, Zachette? - Het is uit, we hebben ruzie gehad.
Waar woont u nu? - In een flatje in Hollywood.
Met vier muren die op u afkomen?
Ja, Mr. Neff.
Dus ik nam haar mee naar een Mexicaans restaurant waar niemand ons zou zien.
Ik wilde haar opvrolijken.
De volgende dag was het zondag. We reden naar het strand.
Ze was meer ontspannen. Ze lachte zelfs.
Ik moest voorkomen dat ze anderen over Phyllis vertelde.
Dat zou inslaan als een bom. Of het waar was of niet.
Met Phyllis kon ik niet praten. Jij zat er als een havik bovenop, Keyes.
Ik kon haar niet eens bellen voor het geval je haar afluisterde.
Die maandagmorgen lag er een briefje op mijn bureau dat jij me wou spreken.
Ik dacht even dat het om Lola ging. Het was nog erger.
Bij jou voor de deur zat de laatste man die ik wilde zien.
Kom verder, Walter.
Hallo, Keyes. - Ik wil je iets vragen.
Mag ik na al die jaren iets recht voor zijn raap zeggen?
Waarover? - Over mij.
Walter, ik ben een geweldige man. Die Dietrichsonzaak is moord.
En mooier dan zo vind je ze niet.
Een zeldzaam kunstige moord. Slim, sluw, bijna perfect, maar...
ik denk dat papa hem rond heeft. Afgerond en afgesloten met roze linten.
Ik luister. - Weet je wat?
Die Dietrichson is nooit op de trein gestapt.
Oh nee?
Je weet niet zeker dat iemand doodgaat als je hem van een langzame trein gooit.
Je weet het pas zeker als je hem eerst doodt, en dan op de rails gooit.
Je moet hem dus in de trein vermoorden, of, en nu komt het kunstige...
je vermoordt hem elders en legt hem op de rails. Twee opties.
Persoonlijk geloof ik in de tweede. - Ik kan je niet volgen.
Het zit zo. Ze vermoorden hem.
De vrouw met iemand anders.
En die ander deed zich voor als Dietrichson en sprong van boord.
Daarna legden ze de dode op de rails waar de trein had gereden.
Hij imiteerde hem en het werkte...
want het was donker, en de weinige mensen letten op de krukken.
Ze bekeken die man nauwelijks. - Kunstig is het wel, maar misschien te.
Het valt allemaal op zijn plek als een uurwerk.
Laten we de bewijzen eens bekijken.
De enige die Dietrichson heeft gezien, zit voor de deur.
Ik heb hem uit Oregon laten komen.
Komt u verder, Mr. Jackson. - Graag.
Die sigaren van u zijn lekker. - Twee voor een kwartje.
Heeft u de foto's bekeken? - Jazeker.
Ik heb ze grondig bekeken. - Bent u eruit gekomen?
Ik kom uit Medford, Oregon. Daar nemen we geen overhaaste beslissingen.
Daar zijn we nu niet. We hebben haast. Zeg het maar.
Zijn dit foto's van wijlen Mr. Dietrichson? - Ja.
Dan is het antwoord nee. - Hoezo?
Dit is niet de man op de trein. - Zweert u dat?
Ik kom uit Medford, Oregon. Als ik iets zeg dan zweer ik het.
Zie je wel, Walter. Dat is het bewijs. Dit is Mr. Neff, een van onze agenten.
Aangenaam. Hoe maakt u het. - Neemt u plaats.
Hoe zou u de man op het balkon omschrijven?
Volgens mij zo'n vijftien jaar jonger dan de man op de foto's.
Dietrichson was een jaar of 50, toch? - 51 volgens de polis.
De man die ik zag, was nog lang geen 51 .
Het was vrij donker op het balkon, en hij stond met zijn rug naar me toe.
Maar toch weet ik het zeker. - Dank u. Dit is volstrekt vertrouwelijk.
Als het voorkomt, hoort u van ons. - Dan sta ik geheel tot uw beschikking...
als u de onkosten vergoedt. - Natuurlijk.
Geef me Lubin van de kas. Hallo Lubin, met Keyes.
Ik stuur Mr. Jackson naar je toe voor een onkostenvergoeding.
We hebben hem uit Medford laten komen voor de zaak Dietrichson.
Betaal zijn hotelkosten, en...
Ooit in Oregon geweest, Mr. Neff? - Nee, nooit.
Of gaat u soms forel vissen en heb ik u bij Klamath Falls gezien?
Ik vis niet. - Geen visser, Mr. Neff?
Die naam heb je ook in Corvallis. - Geen familie.
Die man is autodealer. Staat goed bekend.
Gaat u naar de kassier. Kamer 27 op de 1 1e verdieping.
Hij betaalt uw onkosten en uw treinkaartje voor vanavond.
Morgenochtend zou me beter uitkomen. Ik wil nog naar de osteopaat.
Oh, zo een. Als u haar maar niet als onkosten opvoert.
Dag heren, het was me een genoegen.
Zie je wel. Het begint al te brokkelen.
Een moord is nooit perfect. Vroeg of laat gaat het rammelen.
Meestal vroeg, als er twee bij betrokken zijn.
Mrs. Dietrichson en nog iemand. Binnenkort weten we wie dat is.
Hij zal zich vertonen, want ze moeten elkaar treffen. Hun emoties zijn in de war.
Of het liefde is of haat, ze zoeken toenadering.
Ze voelen zich veilig omdat ze met zijn tweeën zijn. Maar ze zijn niet veilig.
Het is tien keer zo gevaarlijk samen. Ze hebben een moord gepleegd.
Dan kun je niet bij verschillende haltes uitstappen.
Ze moeten blijven zitten tot het eind van de rit en het eindpunt is het kerkhof.
Ze heeft haar vordering ingediend. Ik zou hem wel willen terugsmijten.
Laat ze ons maar aanklagen. Ik ben klaar voor haar, en die ander.
Ze graven hun eigen graf.
Mrs. Dietrichson, met Jerry's Market.
Die Engelse zeep is binnen. Komt u vandaag nog langs?
Hallo, Walter. - Kom hier staan.
Wat is er? - Van alles.
Keyes gaat je vordering afwijzen. Hij wil dat je hem aanklaagt.
Dat wil hij, maar je doet het niet.
Waarmee kan hij me tegenhouden? - Meer dan genoeg.
Hij heeft door hoe het gegaan is en hij heeft een getuige die het kan bewijzen.
Als hij de claim afwijst, moet ik procederen.
Dan komen er andere zaken boven water, zoals over jou en wijlen Mrs. Dietrichson.
Wat is er met haar?
Hoe ze stierf en dat jij al een zwarte hoed paste voor je hem nodig had.
Lola heeft je wat wijsgemaakt. Zoekt ze je op?
Ik haar, zodat ze niks verder vertelt. - Ze speelt theater, en huilt uit bij jou...
Laat haar erbuiten. We gaan niet procederen.
Wil je het geld niet meer? Voel je je ineens een rotzak?
Het gaat nu om ons leven. We haken af.
Om wat Keyes kan doen? Mij neem je niet in de maling.
Je bent bang dat Lola ontdekt wat je met haar vader hebt gedaan.
Dat kun jij niet aan. - Laat haar erbuiten.
Ik wil niet buitengesloten worden. - Zeg dat niet steeds.
Het is anders gelopen. We kunnen het niet doen.
We hebben het al gedaan. Het moeilijkste is achter de rug. Nu moeten we sterk zijn.
We moeten samen blijven zoals eerst. - Kijk uit.
Ik hield van jou en ik haatte hem. Maar ik deed er niets aan tot ik jou ontmoette.
Jij hebt alles gepland. Ik wenste hem alleen dood.
En ik regelde dat voor je. Bedoel je dat te zeggen?
En niemand haakt af.
We zijn er samen ingestapt en we gaan samen door tot het eind van de rit.
Weet je nog?
Ik wist het nog wel.
Evenals wat jij me verteld had, Keyes...
over die bus...
waar je pas aan het eind van de rit uit kon stappen...
bij het kerkhof.
Toen ging ik nadenken over de functie van kerkhoven.
Ze dienen om doden op te leggen.
Zo had ik nog nooit aan Phyllis gedacht. Dood dus.
En hoe het zou zijn als ze dood was.
Ik zag Lola die week drie of vier keer.
Op een avond gingen we de heuvels in achter de Hollywood Bowl.
Het klinkt idioot, maar alleen bij haar kon ik me enigszins ontspannen.
Waarom huil je?
Vertel je het me niet?
Natuurlijk wel. Jij bent de enige aan wie ik het wil vertellen.
Het gaat om Nino. - Zachette? Wat dan?
Ze hebben samen mijn vader vermoord. Hij heeft Phyllis geholpen.
Hoe kom je daarbij?
Ik ben hem gevolgd. Hij gaat elke avond naar haar.
Zij waren steeds al samen, met mij als dekmantel.
Op de nacht van de moord... - Dat zou je toch niet meer zeggen?
zou hij me na college ophalen van de universiteit...
maar hij kwam nooit opdagen. Hij zei dat hij ziek was.
Hij kon niet komen omdat de trein met mijn vader aan boord vertrok.
Misschien ben ik gewoon gek en verbeeld ik het me allemaal.
Je verbeeldt het je maar.
Ik wou dat het waar was, want ik hou nog steeds van hem.
Zachette.
Phyllis en Zachette.
Wat deed hij bij haar thuis? Ik snapte er niks van.
Ik probeerde er een verklaring voor te vinden, maar kwam op niets uit.
Maar de hersenkraker kwam de volgende dag.
Jij overviel me ermee, Keyes...
na kantoortijd, in de hal van het gebouw.
Heb je even, Walter?
Hallo, Keyes. - Hou je vast, Walter.
Waarom? - Niks bijzonders.
Er is een doorbraak in de zaak Dietrichson.
Hoezo? - Die man is op komen dagen.
Welke man? - Die haar geholpen heeft.
Die ander?
Echt waar? - Ze heeft ons net aangeklaagd. Mij best.
Voor de rechter laat ik niks van ze heel. Ik trakteer je op een martini.
Bedankt. - Met twee olijven.
Nee, ik moet me scheren. Ik ga uit. - Margie...
ik geloof nog steeds dat ze uit de fles drinkt.
Weet je dat je lucifers bij de sigaren krijgt?
Ik hou er niet van. Ze ontploffen in mijn zak. Tot ziens.
Ik was verlamd van angst. Misschien speelde je kat en muis met mij.
Misschien wist je de hele tijd al dat ik die ander was.
Ik moest erachter zien te komen. Ik wist dat ik in je kantoor moest zoeken.
Een vertrouwelijke memo aan Mr. Norton in de zaak Dietrichson.
Ik ben het volstrekt oneens met uw voorstel om Walter Neff te laten volgen.
Ik heb zijn gangen nagetrokken, en hij was die avond vanaf kwart over zeven thuis.
Daarnaast ken ik Neff al elf jaar. Ik sta zonder voorbehoud voor hem in.
Ook is er geen enkele relatie gevonden tussen Neff en Mrs. Dietrichson...
terwijl ik nu kan melden dat er wel iets is tussen haar en een andere man.
Deze man heeft Mrs. Dietrichson bezocht op de avond van 9, 10, 11, 12 en 13 juli.
We hebben vastgesteld dat het Nino Zachette is...
voormalig student medicijnen, 28 jaar, woonachtig in Lilac Court Apts...
1228,5 North La Brea Avenue.
We hebben zijn gangen op de bewuste avond nagetrokken...
en geen uitsluitsel gekregen.
Een gedetailleerder verslag volgt.
Volgens mij hebben we voldoende bewijs tegen Zachette en Mrs. Dietrichson...
om de politie in te schakelen.
Mijn advies is om de zaak over te dragen aan het OM.
Hoogachtend, Barton Keyes.
Phyllis, met Walter. Ik moet je vanavond spreken.
Ja, het moet vanavond.
Elf uur?
Maak je geen zorgen om Keyes. Doe de deur van slot en het licht uit.
Nee, niemand let nog op het huis. Het is alleen voor de buren.
Ik zei toch, maak je niet druk om Keyes. Ik zie je om elf uur.
Dag, schatje.
Ik hoef jou niet te vertellen wat ik om elf uur van plan was.
Voor het eerst zag ik een uitweg uit de puinhoop.
En hoe ik ook van Phyllis af kon komen. Dat dacht ik toen.
Maar ik wist niet dat zij ook plannen had.
Hier, Walter.
Hallo, schatje.
Is er verder iemand in huis? - Niemand, waarom?
Wat is dat voor muziek? - Een radio in de straat.
Net zoals toen ik hier voor het eerst kwam.
We spraken over autoverzekeringen...
maar jij dacht aan moord.
Ik dacht aan dat enkelbandje. - En waar denk je nu aan?
Ik denk helemaal niet meer.
Ik kom afscheid nemen. - Waar ga je heen?
Jij gaat ergens heen, ik niet. Ik stap hier op de hoek uit de bus.
Hou op met die praat. Zeg wat je wil.
Dat zal ik doen. Een vriend van mij heeft een theorie.
Als twee mensen samen een moord plegen, zitten ze samen in de bus.
De een kan niet uitstappen zonder de ander. Ze zitten aan elkaar vast.
En ze moeten samen de rit uitzitten. Het eindpunt is het kerkhof.
Daar zit wel wat in. - Reken maar.
Twee mensen gaan de rit uitzitten, maar ik ben niet een van hen.
Ik heb iemand die de rit voor mij uitzit. - Over wie heb je het?
Een kennis van jou. Ene Mr. Zachette.
Ik ben hierin beland omdat ik iets van verzekeringen wist. Ik was de sul.
Je had me afgepoeierd zodra je het geld had.
Niemand wilde jou afpoeieren. - Laat maar. Ik doe het woord.
Jij was steeds al met Zachette. - Dat is niet waar.
De waarheid doet er niet meer toe.
Keyes denkt dat hij Zachette moet hebben.
Die zit voor hij het weet in de gaskamer. - Wat gebeurt er ondertussen met mij?
Doe niet zo dom.
Wat denk je dat er gaat gebeuren? Je hebt hem toch bij de moord geholpen?
Dat denkt Keyes, dus dat is mij best.
Misschien spreekt het idee mij niet aan.
Misschien praat ik liever.
Soms kunnen mensen niet praten. Onder de groene zoden bijvoorbeeld.
Ze zouden Zachette ook van jouw dood beschuldigen.
Natuurlijk doen ze dat en zo gaat het ook, want hij komt over een kwartiertje.
En de politie komt erachteraan. Alles is geregeld.
Dat zou jou wel goed uitkomen, hè? - Zeker.
Het moet gebeuren voordat jouw zaak voor de rechter komt en Lola gaat praten.
Voordat ze jou laten struikelen en jij mij in je val meesleurt.
Misschien breekt Zachette mijn val. Dan krijgen jij en ik het geld en elkaar.
Leuk. Zeg dat nog eens.
Hij vroeg naar Lola. Ik begon hem te bewerken.
Hij is gestoord. Een heethoofd. Ik zei dat Lola een ander had.
Als hij dan gek was van jaloezie zou ik hem vertellen waar ze was.
En jij weet wat hij met haar zou hebben gedaan.
Voor die ene keer geloof ik je omdat het zo inslecht is.
We zijn allebei slecht. - Alleen ben jij slechter.
Ik moest je man opruimen. Zachette ruimt Lola op, en misschien mij ook.
En dan komt er weer iemand om Zachette op te ruimen. Zo doe jij dat toch?
En wat dan nog? Is wat dat jij vanavond van plan bent beter?
Ik heb genoeg van die muziek.
Mag ik het raam sluiten?
Dat was niet zo best. Probeer het nog maar eens.
Misschien als ik wat dichterbij kom.
Zoiets? Kun je het nu wel?
Waarom schiet je niet nog een keer?
Toch niet omdat je van me houdt?
Nee, ik heb nooit van je gehouden, of van een ander.
Ik ben inslecht, ik heb je gebruikt. Meer betekende je niet voor mij.
Tot een minuut geleden, toen ik dat tweede schot niet kon lossen...
wist ik niet dat mij dat kon overkomen.
Sorry, maar daar trap ik niet in. - Ik wil alleen dat je me vasthoudt.
Dag, schatje.
Zachette.
Kom hier.
Ik zei: Kom hier.
Mijn naam is Neff. - En die bevalt me nog steeds niet.
Wat moet je? - Zeg, knul...
ik wil je iets geven, een mooie nieuwe stuiver.
Wat is dat voor ongein? - Ga bellen in de drogisterij.
Hou die stuiver en koop er een ijsje voor. - Het nummer is Granite 0386.
Vraag naar Miss Dietrichson, Lola. - Ze is geen stuiver waard.
Bellen zal ik haar nooit. - Wat ben je toch stoer.
Pak aan en bel haar. Dat wil ze. - Ze wil niks met me te maken hebben.
Ik weet wie je dat gezegd heeft. Lola is nog steeds verliefd op je.
Ik snap ook niet waarom. Hier, Granite 0386. Ga haar bellen.
Daarheen.
Het is nu bijna half vijf, Keyes.
Het is koud.
Ik vraag me af of ze nog alleen in dat huis ligt, of dat ze haar al gevonden hebben.
Ik vraag me een hoop dingen af, maar ze doen er niet meer toe.
Ik wil dat je iets voor me doet.
Ik wil dat jij het Lola vertelt. Voorzichtig, voordat het losbarst.
Ik wil dat je voor haar zorgt en voor die Zachette.
Zodat hij niet te hard aangepakt wordt.
Hallo, Keyes.
Jij bent vroeg op.
Ik vroeg me altijd al af hoe laat jij op kantoor kwam.
Of heeft je mannetje je uit bed getrokken? - De conciërge.
Je hebt kennelijk wat bloed verloren op weg hierheen.
Dat zou me niet verbazen.
Ik wilde je bijpraten over de zaak Dietrichson.
Dat dacht ik al.
Hoelang stond je daar al? - Lang genoeg.
Een gek verhaal met een gekke wending.
Dat jij niet helemaal doorhad. - Het lukt niet altijd.
Nee, dat zal wel niet.
Nu krijg ik zeker die grote preek, met al die dure woorden.
Toe maar, Keyes.
Walter, het is gedaan met je.
Bedankt Keyes, dat was lekker kort.
Ik laat een dokter komen.
Waarvoor? Zodat ze me kunnen oplappen?
Me verzorgen tot ik weer in orde ben?
Zodat ik op eigen kracht de gaskamer in St. Quentin in ga? Is dat het?
Zoiets.
Ik heb een ander idee. Luister, Keyes...
als jij eens terug naar bed gaat en die cilinders morgenochtend pas vindt.
Daarna kun je het spelen zoals je wilt. Wil je dat voor me doen?
Geef me één goede reden.
Ik heb vier uur nodig om mijn bestemming te bereiken.
Jij gaat nergens heen. - Reken maar.
Ik ga de grens over. - Je hebt geen schijn van kans.
Ik ga het toch proberen. - Je haalt de grens niet eens.
Dat denk jij.
Maar let op.
Je haalt de lift niet eens. - Tot ziens, Keyes.
Kunt u een ambulance sturen naar het Pacificgebouw aan Olive Street?
Ja, het is een politiekwestie.
Hoe gaat het? - Prima.
Iemand heeft de lift een paar kilometer verplaatst.
Ze komen eraan.
Weet je waarom je deze niet doorhad? Dat zal ik je zeggen.
Omdat de man die je zocht te dichtbij je was.
Aan de andere kant van je bureau. - Nog nader dan dat, Walter.
Ik hou ook van jou.